Aspirine onder de polarisatiemicroscoop

Ik heb een aantal aspirine tabletten fijngemaald, vervolgens goed gemengd met isopropanol, afgefiltreerd en aan het filtraat ijswater toegevoegd. Acetylsalicylzuur oftewel acetosal oftewel aspirine kristalliseeert dan uit. Na (koud) affiltreren en het laten drogen van de kristallen aan de lucht heb ik deze opgelost in ethanol. Een druppel van deze oplossing op een objectglaasje, de alcohol laten verdampen en het preparaat onder de polarisatiemicrosscoop bekijken levert onderstaande plaatjes op.

(Euromex ML2000, Objectief 4x,
Luckyzoom YW500 HD 5MP USB Cmos Camera Electronic Digital Eyepiece )

Ademhalingsluchttemperatuur

Een eenvoudig experimentje om uit te voeren is m.b.v. de Vernier LabQuest en een contactthermometer de temperatuur van uitgeademde lucht te meten. Plaats de contactthermometer in een rietje en plak deze vast. Verbind te thermometer met de LabQuest en meet de temperatuur van de uitgeademde lucht door door het rietje heen uit te ademen. We meten een temperatuur van 35 °C.

Cellofaan en gepolariseerd licht

Als men er geen probleem mee heeft om het bioscoopbrilletje dat men krijgt om naar 3D films te kijken uit elkaar te halen dan is men vervolgens in het bezit van twee polarisatiefilters. Om deze polarisatiefilters wat handzamer in gebruik te maken heb ik ze in diaraampjes (zonder glazen) gemonteerd. Om zeker te zijn dat je met polarisatiefilters te maken hebt leg je ze over elkaar heen en roteer je ze t.o.v. elkaar. Polarisatiefilters onder een hoek van 90o gedraaid t.o.v. elkaar doven het doorvallende licht uit zoals te zien is op onderstaande foto. Neem vervolgens een velletje transparant cellofaan en versnipper dit met een schaar in kleine stukjes. Neem nu een diaraampjes houder met glasplaatjes en klem de cellofaansnippers tussen de glasplaatjes. Plaats deze houder tussen de twee polarisatiefilters en plaats deze op een lichtbron. Roteer een van de filters. Men kan dan een caleidoscopisch effect waarnemen.



Plasmabol en spaarlamp

Een “klassiek” experiment om uit te voeren als men in bezit van een plasmabol is. Plaatst men een spaarlamp in de nabijheid van de plasmabol dan gaat deze branden.

In de plasmabol is een bolvormige elektrode is geplaatst in het middelpunt van een afgesloten ruimte die gevuld is met inert gas bij lage druk (1 – 100 Torr). De elektrode wordt op energie gebracht mbv een hoog-voltage, hoogfrequente voedingsbron (grootteorde tientallen kHz). Aangezien de voedingsbron opereert op een hoge frequentie fungeert de plasmabol als het ware als een antenne. De elektromagnetische straling die afgegeven wordt door de plasmabol bevat voldoende energie om de elektronen van de kwikmoleculen die in de spaarlamp aanwezig zijn aan te slaan. Bij terugval wordt UV-straling uitgezonden die dan de elektronen in de fluorescerende verf aan kan slaan waarop bij terugval wit licht wordt uitgezonden.

Opzwellen van silicagel droogparels na blootstelling aan water

Silicagel bolletjes worden vaak aan een verpakking, in een klein wit zakje, toegevoegd om de doos droog te houden. Men noemt ze ook wel droogparels hetgeen een directe vertaling is van het Duitse “Trockenperlen”. Silicagel wordt op het laboratorium en in de industrie als droogmiddel gebruikt waarbij men er soms een indicator aan toegevoegd om aan te geven of het materiaal nat of droog is. Een van de redenen dat het is zo geschikt is als droogmiddel is omdat het tot wel 35 gewichtsprocent aan water kan opnemen. Dit kan men illustreren met een eenvoudig experiment. Men legt een silicagelbolletje onder de digitale microscoop gelegd en meet de diameter (10 x vergroot). Vervolgens legt men m.b.v. een pipet een druppel water op de parel, waarna men kan observeren dat het bolletje door opzwellen groter wordt. De diameter neemt toe van 2.25 tot 2.69 mm een toename van 20%. Dat wijkt af van de hierbovengenoemde 35% maar het bolletje dat ik gebruikte was van tevoren niet gedroogd. Daarnaast hoeft de toename in diameter niet lineair te verlopen als functie van de gewichtstoename. Dat zou men op een andere manier kunnen onderzoeken door achtereenvolgens nauwkeurig gewogen minieme hoeveelheden water toe te voegen en te meten of de diameter inderdaad recht evenredig toeneemt.

Suikerkristallen in glycerine

Ik ben al wat langer bezig met het maken van oplossingen die het mogelijk maken om het kristallisatieproces te vertragen zodat men de kristalvorming wat beter onder de microscoop kan bestuderen. Dat kan ook invloed hebben op de vorm van de kristallen.

In onderstaande foto kan men het resultaat zien van suikerkristalvorming in een water/glycerine oplossing.

De foto is gemaakt door de smartphone camera op het oculair te plaatsen.